Onze birthdayweek en ook daarna...

Donderdag, 27 maart…Happy birthday to Céline! Niki wil haar een beetje verrassen en sluipt heel voorzichtjes de kamer uit. De eetkamer wordt een beetje leuk aangekleed en onze persoonlijke koks bakken een heerlijk omelet voor ons allen…                                           Tijdens de voormiddag gaan we nog even naar de school. We willen de kindjes trakteren met iets zeer lekkers! Elke klas begint te zingen en te klappen voor ons. Er verschijnen spontaan blije gezichten wanneer we de zak met lolly’s bovenhalen. De directeur is ook in zijn nopjes en vindt het allemaal best leuk wat we doen. Hij was duidelijk helemaal vergeten dat we deze week onze verjaardag vieren en voelde zich hier een beetje schuldig om. Hij trakteert ons op koekjes, een limonade en een mango. We bouwen even met ons tweetjes een klein feestje J maaarr tussendoor wordt er natuurlijk nog gewerkt ook!                                                         Wanneer de schooldag erop zit, wuiven ALLE kinderen ons uit. We zijn echte helden geworden! We beseffen voor de eerste keer hoe het afscheid van deze kinderen zal aanvoelen. Het komt nu wel heeeel dichtbij…We zullen deze kinderen echt missen!                                In de namiddag trekken ik en Céline de straten van Kpando op; het dorpje waar we verblijven moest je het nog niet zo goed weten J! We winkelen een beetje en drinken iets bij bar Justice (ons stamcafé hier J). Winkelen en drinken; wat hebben vrouwen nog meer nodig?    Wanneer we weer thuis komen, merken we dat de ‘nieuwe lading mensen’ zijn gearriveerd. Het gaat om twee lectoren van Karel de Grote-Hogeschool en nog wat familie van hen. Tja, dat lees je goed...lectoren. We zullen ons dus maar gedragen de komende twee weken!        Niki merkt al snel dat de wereld wel héél klein is! Ze krijgt een grote, bruine enveloppe van de vrouw van Herman. ‘Een cadeautje van je mama en haar vriend!’ Blijkbaar kennen die mensen ook nog eens Niki’s familie...extra voorzichtig zijn dus J! Ze zou niet willen dat er ‘vreemde’ verhalen de ronde doen! J

 

Vrijdag, 28 maart...Happy birthday to Niki! Juist ja, Céline is dus net 24u. ouder dan Niki! Er staat ons een superleuk weekend te wachten. 7u. gaat de wekker (lekker vroeg zoals altijd). Een lekker Vlaams ontbijt staat ons op te wachten. Er is salami, kaas én confituur. We weten even niet waar eerst te kijken, maar tasten dan toch maar snel toe. We genieten er ten volle van J!                                                                                                                                      Om 9u. vertrekken we dan op onze trip naar Ho. Ho is een grotere stad dicht bij Kpando. We moeten ongeveer een uurtje rijden met de trotro. We passeren eerst nog even langs de post, want we verwachten best wel wat verjaardagskaartjes. Spijtig genoeg heeft de post vandaag heel wat vertraging en dus...geen kaartjes voor ons L!                                                               In het Freedom Hotel te Ho dan...Een poepchique hotel mét zwembad, poolbar, restaurant én een pracht van een kamer met airco! We springen meteen onze badkledij in en jumpen in het water...HEERLIJK! Het wordt een dag én een weekend van pure rust. Jaja; we blijven in deze luxe tot zondag J! De details van deze trip krijg je later te horen...

 

Dinsdag (1 april) belooft een hele drukke dag te worden. We bezoeken een paar scholen in nabijgelegen dorpjes. De rit naar deze dorpjes is al een hele ervaring op zich. Céline haalt haar beste rijkunsten boven om in een Opel corsa van maar liefst 20 jaar oud de zanderige wegen te trotseren. Een jeep is er niets tegen! J Deze auto én de passagiers ervan kunnen alles aan; zelfs een boom over de weg houdt ons niet tegen! J                                          Aangekomen in de scholen (de kindjes kijken raar op wanneer ze Jovo’s zien; het is hun eerste keer), merken we meteen het probleem. Enkele klassen van deze scholen zijn nog in opbouw. Voorlopig krijgen de kinderen dus les in een klasje waar zelfs de vier muren nog niet helemaal van recht staan. Het dak bestaat uit stro! Probleem: Geen geld om dit verder op te bouwen, wél voldoende fysieke mankracht. Gelukkig zijn wij twee slimme meiden, die ergens ver weg in België een heuse benefiet hebben georganiseerd J! We denken dus dat er een mogelijkheid bestaat dat we deze mensen kunnen helpen! Die mogelijkheid onderzoeken neemt een groot deel van deze dag in beslag. De onderhandelingen met de leerkrachten kunnen we op z’n minst vruchtbaar noemen. We maken in beide scholen een nieuwe afspraak...Dit verhaal krijgt dus zeker nog een vervolg!!! In de namiddag trekken we met Nature naar de markt om onze verf te kopen. Nature is een kunstenaar, die ons zal helpen bij de schilderwerken in de school...Dit belooft héél spannend te worden.                                 Morgen is het zover... J                                                                                                             ’s Avonds LIGHTS OFF (alle elektriciteit valt uit) en dit tot...????? Wie zal het zeggen?! J

 

Woensdag wordt het best een spannende dag. Onze race tegen de klok kan beginnen! We hebben namelijk 4 halve dagen om net evenveel klassen te schilderen. Het is de bedoeling dat de school een beetje wordt opgesmukt. Ten slotte hebben de kinderen nu examens (ocharme...) en kunnen wij dus geen zorgklasje meer houden. Vandaag worden vooral de voorbereidingen getroffen en besloten wat er in elke klas geschilderd zal worden. Morgen begint het echte GROTE werk! J                                                                                          Ahja, deze namiddag LIGHTS ON! Een dag zonder elektriciteit; we zitten in Afrika voor iets  natuurlijk! J                                           

 

Donderdag wordt de hele tweede kleuterklas afgewerkt. Er verschijnt een alfabet, een getallenlijn én een nieuw bord. We prijzen onszelf met het knappe resultaat. We zijn géén artiesten, maar misschien worden we het wel! Hoe word je in vier dagen een schilder? J        ’s Avonds komen de weesjes naar het huis. Er wordt gelachen, gepraat én gedanst! Om 21u. gaan alle lichten uit (al 23u. jullie tijd) dus hoog tijd voor de kindjes om te gaan slapen.

 

Vrijdag  belooft het weer een suppperdrukke dag te worden maarrr zo hebben we ze graag hoor! Om 8u. worden we bij de king verwacht. Dit kan je vergelijken met de burgemeester van een dorp. We vertellen hem, en ook de oudsten van Kpando, wat we op een maand tijd verwezenlijkt hebben in onze school. De meneer kijkt ons goedkeurend aan en zegent ons meermaals met Gods woorden. Hij vraagt ons eveneens of we volgend jaar terugkomen om de school verder te helpen...We will think about it!!! Wie is er kandidaat om ons te vergezellen? We mogen al onze vrienden én familie meenemen...Onder het motto: ‘hoe meer zielen, hoe meer vreugd, hoe meer mankracht om te helpen’! J                                                                De directeur leidt ons nadien naar the mental school. Hier krijgen we een uitgebreide rondleiding van een Duits meisje. Zij zal hier de komende maanden de school én de kinderen helpen. We zijn erg onder de indruk wanneer we kennis maken met de kinderen...                                                                     Daarna haasten we ons (zelfs in Afrika is dit soms nodig) naar onze volgende afspraak. Die vindt plaats in Dafotonu (één van de schooltjes waar we dinsdag een bezoekje brachten). De leerkrachten én de kinderen wachten ons reeds vol ongeduld op. Ze hebben blijkbaar een heus spektakel voor ons voorbereid: een typisch Afrikaans toneel met muziek én dans. Het is fantastisch mooi om te zien; een moment om nooit meer te vergeten!                                      In de namiddag trekken we richting Fesi. We hebben een afspraak met een zekere Brigitte. Die gaat ons leren hoe we de stijl ‘batic’ moeten toepassen. We krijgen een witte doek voor onze neus gelegd en mogen zelf een patroon kiezen (grote stempel). Door middel van verhit kaarsvet (en nog wat andere dingen, die niet meteen nader te verklaren zijn J) brengen we deze stempels op het witte doek terecht. Nadien kiezen we zelf een leuke kleur en dompelen we deze doek er helemaal in. Een kwartiertje moeten we al onze krachten gebruiken om de kleur goed in de doek te laten dringen (press, press)! Nadien zit het harde werk er voor ons op en neemt Brigitte het over. De doek moet even drogen, nadien verhit worden om het kaarsvet eraf te krijgen en weer even te laten drogen.Dan is de doek helemaal klaar en kunnen wij er zoals een echte African Lady in rondparaderen...J

 

Onze laatste afspraak voor vandaag dan...Ivy (onze persoonlijke naaister)! We mogen onze kleertjes gaan passen én we zijn zeeeer benieuwd. Het resultaat mag er zijn, maaaarr dit zien jullie pas binnen een paar weken. Nog even blijven jullie dus in spanning zitten (allé, dat denken we toch hé J)!

 

Onze planning voor de laatste weken verblijf hier:                                                                   Zondag hebben we nog een afspraak met de king van Dafo en Dafotonu. Dan wordt de grote beslissing genomen of we deze scholen financieel kunnen steunen voor de verdere opbouw van de klassen.                                                                                                                            Maandag en dinsdag starten we weer met de schilderwerken. Binnen enkele dagen zal onze school dus een héél ander uitzicht krijgen.                                                                           Woensdag vieren we het afscheid op school. We nemen dan afscheid van de kinderen en de leerkrachten, maar ook van al onze vrienden in Kpando...waaaant donderdag vertrekken we voor een weekje naar de kust. Dan begint ten slotte de paasvakantie hier. We trekken naar: Kakum National Park (prachtige natuur), Elmina (armzalig vissersdorpje), Cape Coast (bekend voor de slavenhandel), Ada Foah (een idyllisch plekje waar je op één punt de zee én het Voltameer ziet samenvloeien) om ten slotte op 17 april te eindigen in Acrra. Daar bezoeken we de Culture Market. Die avond zal ook het vliegtuig ons opwachten om ons veilig en wel naar ons thuisland te brengen. Vrijdagmorgen kunnen jullie ons dan terug in het koude, kille België (J) verwachten!

 

Ziezo lieve mensen...Er rest ons alleen nog even te zeggen dat dit ons allerlaatste blogverslag zal zijn. Reacties zijn natuurlijk nog altijd welkom; we lezen die zeker nog voor we donderdag op onze trip vertrekken!                                                                                              We willen jullie alvast supppperhard bedanken om onze avonturen op de voet te volgen en om zulke lieve, toffe berichten te sturen. Het heeft ons steeds weer kunnen bekoren en heel wat leuke moment opgeleverd. BEDANKT HIERVOOR! J

 

HET LUKT ONS MAAR NIET OM FOTO’S OP DE BLOG TE ZETTEN...HET BLIJFT DUS EEN GROTE VERRASSING TOT...JULLIE ONS WEER ZIEN!!! J

 

Vele en dikke en lieve kussen

 

Céline en Niki                                                                                                                           xxx...

 

Tot binnenkort!

 

Onze tweede schoolweek

 

 Maandag start onze tweede schoolweek. We zijn suppermoe. Nochthans hebben we dit weekend niet veel uitgespookt buiten...gewerkt voor school!!! Jaja; ook dat moet hier in het verre Ghana af en toe eens gebeuren...:)

 

Nog een reden waarom Niki een beetje moe is; bijwerking van Lariam! Slechts één op vijf personen heeft last van een bijwerking...Natuurlijk is Niki die ene persoon.

 

Dit keer komen we stipt op tijd op school aan. De directeur is afwezig...Hij moest blijkbaar met zijn zus naar het hospitaal...Voor de rest verloopt de schooldag rustig.

 

Eén ding zullen we niet zo snel vergeten. De leerkracht van het vierde leerjaar komt ons tegemoet en weet ons doodleuk het volgende te vertellen: ‘You have to beat the children!’ We weten even niet hoe we hierop moeten reageren. ‘Why do we have to do that?’ De leerkracht vertelt ons dat dit zo hoort in de Afrikaanse cultuur. Het is de enige manier om de kinderen te laten luisteren! Wij maken haar duidelijk dat we hier helemaal niet mee akkoord gaan. We willen net dat de kinderen worden aangemoedigd en beloond worden voor wat ze goed doen. De leerkracht lachte alleen maar wat...

 

Vanavond lijkt het net feest. We eten frietjes met kip à volonté J en maken ‘wilde plannen’ voor dit weekend.

 

 

Dinsdag gaan we, samen met Franklin onze persoonlijke bodyguard J, naar de timmerman. Dit kan allemaal tijdens de werkuren. Zelfs de directeur laat hiervoor zijn klas in de steek...God weet wat die kinderen ondertussen aan het uitspoken zijn...:)

 

De onderhandelingen verlopen zeer stroef. Een dik uur wordt er gediscussieerd over het materiaal van de kasten en vooral...over de prijs! We willen uiteraard het geld van de benefiet op een goede manier besteden. Uiteindelijk wordt er besloten dat er 8 kasten (voor elke klas één kast) mét deurtjes worden gemaakt en dit voor een schappelijk prijsje!

 

Volgende week kopen we schoolgerief op de markt.

 

 

De rest van de week verloopt zeer rustig. In de voormiddag gaan we braaf naar school. In de namiddag werken we voor onze school in het verre Antwerpen of brengen we een bezoekje aan de markt.

 

Woensdag wordt ons ook nog vrij belangrijk nieuws meegedeeld. De tijd dringt!!!

 

Ghana is namelijk ook een erg katholiek land. Dit wil concreet zeggen dat ook hier Pasen wordt gevierd. De scholen sluiten donderdag om 12u. Op Goede Vrijdag en Paasmaandag is er geen school (verlengd weekendje dus J). Na dit weekend hebben de kindertjes nog exact één week les. Nadien starten de examens. In een lagere school wordt er hier dus blijkbaar al echt gesproken over een ‘examenperiode’. Deze periode duurt tot 9 april.

 

10 april begint dan de paasvakantie voor maar liefst 25 dagen...

 

Jullie weten allicht allemaal dat we 18 april weer op de luchthaven van Zaventem worden verwacht. Als jullie dus een beetje kunnen rekenen (J), wil dit zeggen dat we nog exact één week de tijd hebben om onze zorgklas op poten te zetten.

 

We beloven de directeur dat we de examenperiode ‘nuttig’ zullen besteden. We zullen enkele klassen van een nieuw bord voorzien en maken extra materialen voor de school. Wees dus maar gerust; we gaan niet op onze luie kont zitten...Werken en zweten zullen we! J

 

Tijdens het paasweekend hebben we hele leuke vooruitzichten. Zaterdag verjaart Anneke (een medestudente van het huis). Maart is een goeie maand om te verjaren... J vinden we!

 

We ( = de hele groep Jovo-studenten) beklimmen de hoogste berg van Ghana (Afad Jato; 885m). We hebben hier nu al veel gezweet maar dit is niet meer normaal... Pfff, wat een inspanning. We zien (om heel eerlijk te zijn) serieus af maaaarrr zetten door met de gedachte dat ons een prachtig uitzicht te wachten staat.  

 

Wanneer we dan eindelijk de top bereiken, weten we dat deze inspanning de moeite waard was. We mogen best fier zijn op onszelf J. Het uitzicht is echt SCHITTEREND.

 

De afdaling gaat veel vlotter. We hebben alleen wat last van knikkende knieën. Op maar liefst 25 minuten staan we weer helemaal beneden.

 

Meteen na de bergbeklimming zetten we onze tocht verder door de wildernis; op weg naar de Tagbo Waterfalls. We genieten ten volle van de prachtige omgeving en natuur. Dit kunnen wij ons in België niet voorstellen...

 

Deze watervallen zijn zo mogelijk nog mooier dan The Wli Waterfalls. Alle meiden, en ook David en Sam (een plaatselijke black guy J), springen meteen het verfrissende water in. Wij kiezen ervoor om braaf aan de kant toe te kijken (stilstaand water dus een beetje gevaarlijk) en blijven nog maar even zweten en stinken J. Daarna genieten we met de hele groep van het zonnetje, de rust en het fantastische uitzicht van de watervallen.

 

Zaterdagavond; PARTYTIME!!! Omdat er op 27 maart (Célines verjaardag!) 4 meisjes het huis verlaten en omdat er dus drie andere girls op één week tijd verjaren (Anneke, Céline en Niki), wordt het wel eens tijd om een serieus feestje te bouwen. Al onze Afrikaanse vrienden worden uitgenodigd. Wat we misschien even moet melden, is dat de gemiddelde leeftijd van deze vrienden wordt geschat op 16 jaar J! Er worden lekkere hapjes voorzien en er is zelfs zalig lekkere Sangria (we komen hier dus echt niets te kort hoor). Iedereen geniet van het feestje, danst en...

 

 

Zondag, 23 maart; Pasen...Zalige Pasen voor iedereen J!

 

We beslissen om naar de kerk te gaan; lekker vroeg opstaan dus. Om half tien worden we in Fesi (het dorpje naast Kpando) verwacht. Wonder bij wonder begint de mis netjes op tijd. Er zijn wel enkele grote verschillen met een mis bij ons in het KOUDE (J) België. De mis vindt buiten plaats. De ‘kerk’ zit stampvol en is gezellig ingericht met vlaggetjes en slingers. Er wordt veel gedanst, gezongen en geklapt. Er vinden zelfs enkele toneelstukjes plaats met kleine attributen (een grote teddybeer J)...De mis duurde MAAR vier uur. Wat een belevenis...Wanneer we dit aan het typen zijn, moeten we er nog steeds even van bekomen! Om heeeeel eerlijk te zijn; we missen een beetje die zalig lekkere Belgische chocalade paaseitjes...We vertonen wat afkickverschijnselen ;)!

 

 

Onze plannen voor Paasmaandag...Marktdag en nadien picknicken in Fesi; een gezellige bijeenkomst met het hele dorp. Dit belooft weer een groot feest én een hele leuke ervaring te worden...

 

 


 

Dikke kussen van jullie vriendinnen,

 

Céline en Niki

 

xxx...

 

Onze eerste schoolweek

Belangrijke informatie :)

 

 

 

Tijdens ons verblijf in Afrika, hebben we nieuwe GSMnummers.

 

Hier kan je altijd een bericht naar sturen of even bellen.

 

Celine gewone basenummer

 

Niki   027 239 96 30

 

 

 

Als je ons een kaartje of briefje wil schrijven, stuur dan naar dit adres

 

Celine Verleye of Niki Verbruggen

Tsatsaboli Foundation

Zongo East PMB 11

Kpando

Volta Region

Ghana

 

 

Onze eerste schoolweek

 

 

 

Maandag begint een nieuwe week en dit is meteen ook de start van onze eerste echte Afrikaanse schooldag. Wat een belevenis...De Afrikaanse mentaliteit wordt voor de eerste keer echt duidelijk. Acht uur begint de school. Er is slechts een leerkracht en de helft van de kinderen komt nog rustig aangewandeld. Ringring...vergeet het maar...een bel hoor je daar niet. Iedereen gaat bij aanvang in de rij staan. De ochtendlijke begroeting kan beginnen. De leerlingen zingen, bidden en gaan al marcherend naar de klas. Onze eerste dag bestaat voornamelijk uit observeren. Elke klas willen we eens gezien hebben. In de loop van de voormiddag borrelen er heel wat leuke dingen in ons op. Wat denken jullie ervan om op een maand tijd een zorgklas uit de grond te stampen! Yeah right...we zijn aan wat begonnen!!! Nog diezelfde dag schieten we in actie. We leggen al onze voorstellen voor aan de directeur, gaan naar een timmerman,...Alles verloopt zoals we hoopten en gepland hadden. In de namiddag startten we vol goeie moed aan de voorbereidingen voor het opstarten van onze eigen Caring Class....

 

 

Dinsdag begint een prachtige dag. Het zonnetje schijnt, een lekker ontbijt...en we kunnen er weer helemaal tegenaan. Onze tweede schooldag hebben we de mentaliteit al overgenomen en komen we zelf enkele minuten te laat. We starten meteen met het ombouwen van de bibliotheek in een zorgklasje. We stallen leuke spelletjes uit, maken stempelkaarten voor de kindjes, schrijven het Engelse alfabet en de getallen tot 100 in het groot uit...We brengen even een bezoekje aan onze persoonlijke timmerman en maken verdere afspraken.

 

 

Woensdag komen we weer te laat in school aan. We willen ons verontschuldigen, maar krijgen meteen een stoel onder onze billen. Ze behandelen ons hier echt soms als prinsessen. We voelen ons hier best ongemakkelijk bij. In deze cultuur denken ze precies niet anders dan dat zij de onderdanigen zijn.

 

Elke woensdag is het worship. Alle klassen komen in één lokaal samen. Ze zingen enkele liederen en bidden samen. Daarna moeten er enkele leerlingen per klas vooraan komen staan. Ze zeggen een soort van gebed op. Dit gebed wordt voorgebracht in het Ewe.  We verstaan er dus helemaal niets van. Het laatste woordje is telkens hetzelfde en verstaan     we wel. 'Amen' wordt door iedereen geroepen. Bij dit alles kijkt de directeur met argusogen toe. Hij wil dat alles rustig en goed verloopt en laat dit meermaals aan zijn dreigende houding merken.

 

De eerste lesdag in onze zorgklas is best indrukwekkend, maar dan in de positieve zin. Het is leuk werken met de kinderen. Toch merken we dat de taalbarrière een probleem blijft. De kinderen begrijpen en spreken het Engels niet goed. De directeur zorgt op het einde nog voor een domper op onze feestvreugde wanneer we de kindjes willen BELONEN met een sticker. Voor hem gaat het kiezen van een sticker niet snel genoeg en hij maakt zich boos. Eén keer deelt hij zelfs een tik uit. We staan er machteloos naar te kijken. Echt jammer...

 

Ons daarentegen blijft hij wel heel vriendelijk en correct behandelen. We krijgen zelfs een hele tros bananen cadeau:) Hij begeleidt ons naar the artist. Die zorgt voor onze prachtige kasten in de klaslokalen.

 

In de namiddag trekken we naar de markt. Dit keer trekken we een hele namiddag uit om leuke stofjes te vinden. Het is een drukte van jewelste. We komen weer ogen tekort, maar vinden het allemaal fantastisch om te zien.

 

De terugweg naar huis blijkt nog heel wat in zijn mars te hebben. Een stoere black guy roept ons de hele tijd. We stoppen even om met hem te praten. Op dat moment stopt er ook een meisje. Ze praat met ons, is vriendelijk en wil ons helpen. Ze kent de jongen en wil ons waarschuwen voor hem. De jongen is net een beetje té stoer... Op dat moment zien we de papa van Lyn. Hij is onze reddende engel en komt als geroepen...Céline begint luidkeels 'Dirk, Dirk' te roepen. Heel grappig als je weet dat hij eigenlijk Chris heet. Chris en Melodie, zo heet het meisje die ook een beetje té vriendelijk wil zijn en zelfs mijn stofjes wil dragen, leiden ons uiteindelijk veilig en wel naar ons huisje.

 

's Avonds komt het weeshuis op bezoek. Een klein fuifje barst los. Het is een leuke avond. We vinden het best grappig dat ze hier liedjes van Aqua, Five,...kennen. We beleven net onze goeie ouwe tijd:) Al gauw worden de allerkleinsten moe en vallen op een bankje in slaap...

 

 

 

 

Donderdag is de laatste schooldag van de eerste schoolweek. Tijdens de break houden we ons bezig met de kinderen. We leren hen een leuk klapspelletje aan en spelen een balspel met de kindjes van de kindergarten. We merken dat de kinderen dit niet gewend zijn. Samen met hen genieten we van deze tijd en voelen zelf het kind in ons weer naar boven komen:)

 

In de namiddag hebben we nog een leuk vooruitzicht. We nemen de taxi naar Agbenoxoe. Dit blijkt weer een hele onderneming te zijn. Willen de taxichauffeurs een beetje profiteren van ons of is het echt zo duur (1 ghana cedi per persoon; nog steeds niet duur eigenlijk!)??? Eens in Agbenoxoe en het Voltameer aangekomen, komen we in een wondere wereld terecht. Drie hele leuke jongens van Judiths class introduceren ons in deze wondere wereld. Ze leiden ons in een bootje naar hun huis en laten ons een prachtig stukje natuur zien.

 

Na het leuke boottochtje worden we nog eens naar het huis van Daniel, één van de roeiers, geleid. Daar maken we kennis met de zus van Daniel en haar schattige tweeling.

 

We willen de jongens nog een beetje geld geven voor het leuke tripje. We weten van de andere meiden dat ze 4 ghana cedi hadden gegeven terwijl Daniel eigenlijk geen geld wou. Aan ons vroeg hij al meteen 5 ghana cedi. Wat leren die jongens toch snel bij?! :)

 

 

Vrijdag is het Waterfalls-day. We trekken met de u al wel bekende trotro naar Wli. Het is een prachtige dag.  We genieten van een prachtig panorama en komen weer helemaal tot rust...echt fantastisch! :) Aan de watervallen komen we nog enkele white men tegen. We merken meteen dat de westerse cultuur weer naar boven komt. We groeten elkaar, maar daar blijft het ook bij...Wanneer we nadien een hele groep zwarte toeristen tegenkomen, is het contrast enorm groot. Iedereen stopt, wil ons een hand geven en maakt een kort praatje met ons. Nadat we van de watervallen terugkeren, stoppen we bij de plaatselijke winkeltjes. Meisjes kennende doen we hier uren over. Welke souveniertjes zouden we kopen of kopen we eerder iets voor onszelf??? :) Op onze terugweg maken we ook kennis met Victor en Jon; two nice black men. Ze versieren voor ons een trotro en we wisselen onze gegevens uit...

 

De avond wordt perfect afgesloten met een drankje in onze plaatselijke stamkroeg...

 

 

Tot binnenkort

 

 

xxx

 

Céline en Niki

 

 

P.S.: Foto's proberen we zo snel mogelijk toe te voegen. Let it be a surprise

Onze eerste dagen in Ghana...

Maandag, 3 maart...Het grote avontuur begint. 10u. op de luchthaven. Bij het inchecken beginnen de eerste problemen al. In 30 jaar had deze vrouw dit nog nooit meegemaakt. Tussenlanding in Milaan en ook nog eens Lagos. Lagos was een verrassing voor ons... Rond 24u. zetten we onze eerste stapjes op Ghanese bodem. Eerste indruk; feeling hot hot hot  Nu onze personal coach a la Franklin vinden. Wat een belevenis; als dit maar goed komt...:) Onze eerste nacht in Accra komt eraan. Franklin brengt ons veilig en wel naar ons plekje. How do you feel? Thursty; we want some water please...Yeah right!!! Heb je al eens water uit een plastic zakje gedronken? Hier is dit duidelijk de gewoonte. Stuk bijten en drinken maar. Dit ging niet zo gemakkelijk! We still have to practice a lot. Na dit grote avontuur bedje in en slapen maar... dinsdag starten we onze lange tocht naar Kpando; het dorpje waar we verblijven. 8u. Opstaan, ontbijten, snel klaarmaken en vertrekken dan maar... 3u en een half zijn we onderweg. Céline zegt dat we net in Studio Globo verblijven; één groot verschil... This is all real!!! Zoveel drukte, zoveel armoede...Het is allemaal een beetje Te veel. We weten niet waar we eerst moeten kijken... Half 1; we komen aan in Kpando...Onze bestemming nadert... Wanneer we in het huisje aankomen, merken we alleen maar luxe. We krijgen een kamer mét privébadkamer. De andere meisjes en jongen zijn over het algemeen heel vriendelijk. Ze nemen ons op in de groep en vertellen hun belevenissen. ’s Middags kregen we spaghetti voorgeschoteld  ’s Avonds was het banku (slijmerig sausje met vis en een witte bol maize). We moeten ons behelpen met onze handen; geen bestek dit keer. We kijken een beetje vreemd. Wel krijgen we een kommetje om onze handen te wassen. Dinsdag gingen we ook al naar de markt. We moesten enkele inkopen doen. Al een geluk werden we goed begeleid. Ik en Céline liepen helemaal verloren...zoveel mensen om ons heen en iedereen die ons wil knuffelen. En denk nu niet dat we hier alleen maar zon zien; onderweg naar huis maken we kennis met het typische tropische klimaat; onweer dus... Dit was een welgekome verfrissing  Zelfs ’s nachts daalt het kwik niet onder 25 graden. Na onze eerste dagen hadden we nood aan een uitstapje. Toco werd ons aangeraden. Het is een klein, arm vissersdorpje naast Kpando. Op weg naar dit dorpje leren we Victoria kennen. Zij neemt ons ineens mee naar Haar woonplaats en introduceert ons bij haar familie. De mensen waren enorm vriendelijk en blij ons te zien. Dit kunnen wij ons als Belgen niet voorstellen! Al snel kregen we veel beziens.... Na dit bezoek trekken we verder richting centrum. Daar maken we een boottochtje op het Voltameer. De eerste zon brandt!!! Niki moet hier de gevolgen van dragen  6 maart was het dan ook nog eens Nationale feestdag! Het was een belevenis; marcheren maar...:) 100 kinderen die door de straten marcheren, klein en groot doet mee en in een hitte om u tegen te zeggen....Na 1u kwamen 3 scholen samen op 1 groot plein. Elke klas en of school moest een soort act doen voor de chiefs. De avond sloten we op en top Vlaams af met een filmavondje Finding Nemo. Wij de 2 avontuurlijke madammen hadden vrijdag zin om nog eens een stapje in Ghana te zetten dus besloten we om naar Kpong te trekken. We bezochten de Cedis Beat factory, dit staat hier bekend om zijn parels waar armbanden of kettingen mee gemaakt worden op 4 verschillende manieren. Echt indrukwekkend...Hierna besloten we om een ander stadje te bezoeken, nl. Akosombo. De typische trotros brengen ons steeds naar de juiste plaats. De ritten verlopen niet zoals bij ons. De kleine busjes worden volgepropt met mensen die onderweg langs de kant staan. De chauffeurs kennen geen angsten, wij daarentegen  Zeker de bij de nachtelijke ritten houden we onze vingers gekruist... Na deze paar dagen in Ghana zijn er een aantal dingen die we telkens weer opmerken. Jovo, jovo...blanke, blanke...wordt constant naar ons geroepen. Wij dienen ze terug van antwoord  Iedereen is enorm vriendelijk en gastvrij. Ze willen ons allemaal helpen en dragen ons op handen. Het klimaat is very hot maar daar wennen we nog wel aan  Maandag trekken we voor de eerste keer naar onze school, verslag en foto s volgen nog. Dikke kussen Celine en Niki X